Bakal Bote

tb chapter I :: gutom

28/05/2007 10:39PM

Nagload ako kanina para sana sabihing
“Hoy! Punumta ka sa school!” Pero di ko nagawa. Bakit? Hindi ako unli? Pwede.
Pero hindi. Naisip ko kasi na pauwi na rin ako nun kaya hindi na niya kailangan
mag wisikwisik at pumunta pa sa eskwelahan.

Hindi nga? Tama. Hindi nga ako
nag lunch. Bakit? Hindi ko din alam. Siguro dahil sa kakaisip kung san kakain ay
sobra na akong nagutom at tuluyan ng nakalimutan kung paano kumain. Ipipikit ba
ang mata? Tatakpan ang ilong? Iiwanan and daliri sa loob ng tenga? Pano nga ba?

Naalala ko na lang ng makauwi
ako sa bahay at kumain ng saging habang nag iintay ng nakabisikletang nag
titinda ng monay at bitso-bitso. Pero walang dumating. Nakipag ligawan na ko sa
mga tambay sa kabilang kalsada, pero wala pa rin talaga. Hanggang sa nainip na
ako at di na umasang s’ya ay darating pa. NANG bigla bigla ay dumating ang
isang lola na may dalang mahiwagang paying at mahiwagang basket na naglalaman ng
merienda. Pero pinalagpas ko s’ya…ngunit dahil sa pangambang magsidungaw ang
mga bulate ko sa puwit at magreklamong nagugutom na sila, hindi na rin ako
nakatiis. Buti na lang kamo at nakipag tsikahan pa ang lola mo sa kanyang amiga,
kung kaya’t naabutan ko s’ya at nakabili ako ng kanyang tinda.

Iniisip ko kung anong dapat
kainin para hindi magutom sa loob ng ilang araw. Kung bato kaya? Hindi yun
natutunaw di ba? Pero parang masakit pag inilabas lalo na kung may kataliman ang
mga gilid nito. (Oops! Wag mong isipin!)

Pagkatapos kong patayin ang
computer kong bulok na tagibang ang CPU na nakasandal sa pader (Joke lang. Wag
ka sabing mag isip e.), naghilamos ako at nagsipilyo. Muli, nakaramdam na naman
ng pangungulila ang aking tiyan. Naisip ko tuloy, hindi kaya may nuno sa punso
sa loob ng tiyan ko?

Kumain ako ng saging pampalipas
gutom. (Wala kang pake kung saging na naman.) Naalalako tuloy ang ulam kong
adobong pusit na parang sinigang sa sobrang dami ng sabaw. Galit ako sa kanya!
Kanino? Sa pusit! Bakit? Dahil di s’ya nagtagal sa tyan ko. Iniwan n’ya ako
kaagad. At heto ko ngayon, nangungulila, nagugutom…

*Magkabati pa kaya ang pusit
at…umm…sino nga yon?…ah!…ako!…ako?! Abang sa mga susunod pang kabanata.
Tsk…tsk…

Labels: personal, txtblog

posted by pakemoba @ 2:45 PM