Bakal Bote

tb chapter II :: ang hudas at ang kamote

29/05/2007 02:19PM

Akala ko may mapapala akong maganda sa pag
babasa ng “Ang Paboritong Libro Ni Hudas” ni Bob Ong na ipinahiram sa akin
ng isa sa mga mabubuti kong kaibigan na si mayorbinbin. Excited pa naman ako
dahil first time kong magbasa ng akda ni Bob Ong. Pero nagkamali ako. Sasabihin
ko sayo. Wala akong napalang mabuti. Maniwala ka sakin.

Dahil sa pagbabasa ng librong to
(eto, sa tabi ko bobo.), (1) nalipasan ako ng gutom. Hindi ko alam kung
naranasan din yun ng mahal kong kaibigan na si Angeli Palma, pero ako, oo. (2)
wala akong almusal. Kaya nagtyaga sa tira tiring sinabawang pusit kagabi. (3)
Napagalitan ng nanay. (4) Nasabihang tamad (pero totoo naman e). (5) Hindi
napanood ang paborito kong Sponge Bob Square Pants. (6) Naging lula at
nakalimutan ang ipinabibili ng nanay. (pork o chicken? pork o chicken? pork o
chicken? pork o chicken? pork o chicken? pork o chicken? pork o
chicken!!!!!!!!!!!!!!!). (7) Hindi nakapag friendster. (8) Nasayang ang unli
dahil walang kapiem. (9) Napanis ang laway. (10) Tumatawang mag-isa. (11)
Nanilip (Ay! Ano ba yan!). (12) Sumakit ang mata, batok, likod, tiyan, bato,
puwet, braso, kamay, kilikili, panga, baga, ilong, pisngi at tainga.

Kaya pano mo masasabing nakabuti
ito sa akin? Gayon pa man, dahil nabasa ko ng buo ang libro, masasabi nating nag
enjoy talaga ako. At take note, ito ang unang book na nabasa ko ng buo ngaung
taon.

Hindi talaga ako mahilig magbasa.
Maging libro, magazine, tabloid, boso, tiktik, hubad, hubo pa ito. O kahit ano
pa mang babasahin. Ilang novel na rin ang nasimulan kong basahin. Ang kaso
madali akong mainip at mabilis mawala ang interes ko pag hindi ko na gusto ang
mga pangyayari sa buhay ng bida. Pag ganon, wala na akong pakealam kung mabuhay
o mamatay o operahan pa ang alaga n’yang hermit crab.

Sa ngayon ay nagbalik na ako sa
realidad. Kung saan wala na ang impluwensya ng libro. Nananabik sa nilagang
kamote na ayon sa nanay ko e ipinabili KO DAW(?) sa kanya. Hindi man ako
sigurado, mabuti na rin yon. Ayoko na ng saging e, nakakat*bi pala ‘yon! Hehe.

*Credits
mayor
bob ong

Labels: aktibista, literature, opinyon, personal, txtblog

posted by pakemoba @ 3:32 PM